Al gauw sprong de snelle bruine vos over de luie hond. Het zou een zin kunnen zijn uit één van de fabels van Aisopos. Het zou zelfs de moraal kunnen zijn van één van de fabels. Ik stel me dan zo voor dat er een vos was met grote haast en een hond die vreselijk in de weg lag. De vos probeerde om de hond zover te krijgen dat hij opzij ging, maar tevergeefs. Al snel vond de vos dat hij lang genoeg had gewacht en sprong hij simpelweg over de hond heen.
Snel kiezen voor een praktische oplossing en niet te lang overleggen, daar houd ik van. Het beste voorbeeld van een praktische oplossing vind ik nog altijd het verhaal van Alexander de Grote. Tijdens zijn veroveringstochten kwam hij aan in het Perzische stadje Gordium, waar een prachtige burcht was met daarop een tempel. En voor die tempel stond een bijzondere en zeer oude wagen. Nou ja, die wagen op zichzelf was niet zo heel bijzonder. Het ging om de knopen waarmee het juk aan de wagen was vastgebonden. Die waren erg bijzonder. Er was namelijk ooit een orakel over deze knopen uitgesproken. Degene die de knopen zou losmaken, zou koning van Asia worden. Natuurlijk waren er al erg veel mensen geweest die een poging hadden gedaan, maar tot op die dag was het nooit iemand gelukt. Alexander wilde natuurlijk erg graag deze magische knopen ontwarren en zijn soldaten verzamelden zich om hem en de wagen heen, om te zien of hun leider succes zou hebben. Eerst bekeek Alexander de knopen van alle kanten en probeerde hij om ze los te trekken, maar dat lukte niet. Toen realiseerde hij zich opeens dat het orakel niet had gezegd hóe de knopen moesten worden losgemaakt. Hij pakte meteen zijn zwaard en hakte de knopen door. Daarmee koos ook hij, na zorgvuldig zijn opties afgewogen te hebben, voor de praktische oplossing. Door middel van een hevig onweer maakten de goden duidelijk dat Alexander het goed gedaan had en het orakel kwam uit. Hij werd inderdaad de koning van Asia.
Toen ik besloot het onderwijs in te gaan, had ik nooit kunnen vermoeden dat er buiten het lesgeven zelf nog zoveel dingen geregeld en overlegd moeten worden. Ik denk dat de meeste docenten het liefste gewoon les willen geven, zonder al te veel gedoe eromheen. Ik begrijp heel goed dat het een utopie is, een school waar alleen maar les wordt gegeven. Natuurlijk is het nodig om te overleggen en om gezamenlijk dingen te ontwikkelen.
Maar af en toe wordt het me allemaal iets te veel en krijg ik het gevoel dat ik het overzicht verlies. Komend schooljaar hebben we bijvoorbeeld op alle vestigingen een vaste vergadermiddag. Daardoor wordt het voor de pendelaars onmogelijk om goed op de hoogte te blijven van het reilen en zeilen op beide vestigingen, als die op dezelfde middag vergaderingen hebben. En dat terwijl er juist nu steeds meer collega's (moeten) gaan pendelen.
Op een gegeven moment krijg je echt het gevoel dat er knopen ontward moeten worden, waarvan je het bestaan niet eens kent. Het zal uiteindelijk allemaal wel weer (ongeveer) op z'n pootjes terecht komen, maar niet zonder stress en het gevoel dat je op minstens één vestiging tekort schiet.
Konden we maar, net als Alexander de Grote, af en toe een paar Gordiaanse knopen doorhakken en daarna gewoon verdergaan met de veroveringen, in de wetenschap dat we koning zullen worden! Wat zou dat heerlijk zijn! Lekker, je afreageren met zo'n glimmend zilveren zwaard op zo'n stevige knoop! Flink hakken en dan weer verder met de dingen die er echt toe doen. Bijvoorbeeld gewoon ouderwets lesgeven, dat is toch waar het ons allemaal om te doen is.
Tot slot kom ik nog even terug op het zinnetje met de snelle bruine vos en de luie hond. Het lijkt in het Nederlands niet zo'n heel bijzonder zinnetje te zijn. Maar als je in het Engels zegt: The quick brown fox jumps over the lazy dog, dan is er meer aan de hand. En in het Nederlandse voorbeeld Het lynxje danste de quickstep met wel vijf roze biggen gebeurt hetzelfde. Het is aan de lezer om dít raadsel te ontwarren.
Jan-Kees de Bruyckere
Geen opmerkingen:
Een reactie posten